durieux

Ik stop met deze blog op Skynet. Ik blijf wel sporadisch berichten plaatsen over min of meer dezelfde thema’s op mijn weblogboek, de blog op mijn eigen site in opbouw www.durieux.eu.Tot kijk, au revoir, arrivederci, bye bye, Auf Wiedersehen!

België heeft voor het eerst een minister van Migratie- en asielbeleid, de liberaal Annemie Turtelboom. Die stelde afgelopen dinsdag haar beleidsnota voor, en daar word je niet echt vrolijk van.

In het regeerakkoord was nog sprake van nieuwe regularisatiecriteria voor mensen zonder papieren, zoals -naast andere vereisten- de lange duur van de procedure (nu met het beroep bij de Raad van State inbegrepen) en 'lokale verankering'. Dat laatste was een duidelijke tegemoetkoming aan al die plaatselijke  gemeenschappen, scholen, sportclubs, verenigingen en kerken, die in het geweer komen wanneer 'hun illegaal' dreigt uitgezet te worden. Het Vlaams MinderhedenCentrum waarschuwde deze week nog eens dat het aangekondigde regularisatiebeleid nog niet van kracht is, en dat men moet vermijden al aanvragen in te dienen die zich beroepen op de aangekondigde criteria, zoals duurzame lokale verankering of een werkaanbod. Een gepaste waarschuwing, lijkt het, want de nieuwe regularisatiecriteria komen in het beleidsplan van de minister niet meer voor.

Geen regularisatie dus voor clandestiene immigranten met een konkrete werkaanbieding op zak, maar wel plannen om meer economische immigratie toe te laten. Volgens Turtelboom zou daardoor namelijk een triple win-situatie ontstaan: goed voor de Belgische bedrijven, goed voor de sociale zekerheid, en de immigrant kan wat geld naar zijn of haar thuisland sturen.

Klinkt dit redelijk? Nee, niet echt; het lijkt wel een herhaling van het gastarbeidersbeleid uit de jaren zestig en zeventig, en dat is ook grandioos fout gelopen. Wij zien dagelijks al dat bedrijven allerminst in staat om hun personeelsbehoeften op middellange termijn in te schatten, laat staan op lange termijn. Dus kunnen er twee zaken gebeuren: ofwel laat je de buitenlandse werknemers alleen, zonder hun gezin, overkomen, en je stuurt ze weer weg als er geen werk meer voor ze is, ofwel laat je ze toe met hun gezin. In het eerste geval creëer je een groep van 'wegwerpimmigranten', die je houdt zolang je ze kan gebruiken, en die je dan weer weg doet. Nog even los van hun recht op familieleven -dat in theorie ook in België erkend is als mensenrecht- is bij de vorige poging om op die manier gastarbeiders te werven gebleken dat die mensen toch niet weggaan na hun contract, sterker nog, desnoods clandestien hun gezin al naar hier hadden gehaald. In het tweede geval ontstaan de situaties, die men nu juist wil vermijden, namelijk dat in de eerste plaats de kinderen zich integreren in de Belgische samenleving en dan niet meer willen of kunnen 'terug' gaan. Bovendien zal zo'n beleid de clandestiene immigratie van wie niet uitverkoren is, maar toch een beter leven wil, niet tegenhouden.

Waar Turtelboom wel duidelijk over was, is dat de overheid de uitzettingen niet schorst in afwachting van de nieuwe regularisatiecriteria, en ook dat men zal blijven doorgaan daartoe kinderen op te sluiten. België heeft nochtans al vaak het verwijt gekregen dat het met het opsluiten van kinderen met het oog op uitzetting de mensenrechten en meer specifiek het Kinderrechtenverdrag schendt. De nieuwe minister laat het niet aan haar hart komen. Zij gaat een gesloten 'familiecentrum' bouwen, en volgens De Morgen vindt zij “die aanpak beter dan blijven treuzelen over de vraag of ons beleid wel of niet ingaat tegen de rechten van de mens en de rechten van het kind”.

Ja, mensenrechten, daar doen wij hier in België niet aan als het gaat om immigratie. In de rechtspraak wordt bijna systematisch via een aantal retorische truuks elke mensenrechtentoets geweigerd, maar nu is dat blijkbaar ook beleid van de minister van Migratie- en asielbeleid. Ik ben benieuwd of Annemie Turtelboom zich wil gaan profileren als de Belgische Rita Verdonk.

Vanochtend verliet ik om 8 u het huis om naar de bakker op de Steenhouwersvest te fietsen. Een mooie dag: de zon scheen, er stond een lichte wind, niet te koud, niet te warm, lekker weertje. Heerlijk, een uurtje door de stad fietsen op zondagochtend.

Aan de overkant van de straat staan twee flikken alle auto’s te bekeuren vanwege overtreding van het tijdelijke parkeerverbod. Die zullen straks allemaal  weggetakeld worden, want de marathon van Antwerpen moet door de straat passeren. Een geluk bij een ongeluk: de stad betaalt de sleepkosten, aangezien de mobiele verbodborden omgegooid waren, en men er dus maar vanuit gaat dat de chauffeurs ze niet hadden opgemerkt gisteravond.

De muurschildering van Tuymans in de Beddenstraat, waar zoveel om te doen is, valt echt niet op, omdat normaal niemand in die straat rondkijkt, aangezien het eigenlijk alleen maar een verbindingsweg is tussen twee winkelstraten en er gewoonlijk alleen vrachtwagens staan te lossen en te laden aan de achterzijde van magazijnen, maar ook omdat de kleur van de schildering volledig opgaat in de grijze muur en de tekening zelf behoorlijk abstract is, zodat , als je niet goed kijkt, het gewoon wat vlekken zouden kunnen zijn op een grauwe wand. (Wat een volzin, en dat op internet!)

De mannen die gewoonlijk op zondagochtend op de Groenplaats  op een bank zitten met hun (eerste?) bier hebben vandaag plaats moeten ruimen voor de opbouw van wat kramen. Op weg terug naar huis, rijd ik even langs het ponton van de Flandria. Een man zit eenzaam met een broodje en een blik bier op een bank bij het water, een andere staat tegen het Steen te pissen. Op de Sint-Pietersvliet fietst een oude man met een klak langzaam langs alle parkeermeters om te voelen of er in de schuif wat centen zijn achtergebleven. Op de hoek van de Vekestraat zie ik voor het eerst een tag op de gevel van het pand waar heel lang geleden de wetswinkel zat: een goed uitgewerkte tekening van een punk die een shot zet.

De leien over, naar 2060, en op het De Coninckplein staat traditioneel een man in de glasbakken te vissen op zoek naar weggeworpen flessen met statiegeld. Die zal dat straks ook nog op de Ossenmarkt proberen, tenzij de man die, met zijn hele hebben en houden in een caddy achter zich aan, uit de portiek van de kapel in de Korte Winkelstraat komt, hem voor is.

Als ik rond een uur of negen weer thuis kom, rijden ook drie takelwagens de straat in. In minder dan tien minuten zijn alle auto’s  weggesleept, incl. twee enorme zwarte maffionettes, die met piepend en knipperend alarm op de sleepwagens worden getakeld. Als de straat weer rustig is, sloft een man aan de overzijde voorbij, met achter zich aan een caddy, die door een touw bij elkaar wordt gehouden, vol oud papier.  Het is lente.

Nick Trachet heeft het in zijn culinaire rubriek in Brussel deze week (nummer 1125) over 'waals konijn' ofte Welsh rabbit . Dat verhaal kan ook anders verteld worden.

Het kan een kwestie zijn van de kip of het ei. Trachet schrijft dat voor Engelsen de inwoners van Wales de reputatie van leugenaars hebben “omdat je, wanneer je in Wales konijn bestelt, kaas krijgt”. Maar het werkwoord to welsh of to welch betekent ook belazeren, of je belofte niet nakomen. De klassieke term is overigens volgens mij Welsh rarebit, en dat is inderdaad iets als Zwitserse fondue: hompen brood gedompeld in een zware kaassaus, en weggespoeld met talrijke glazen witte wijn, bier of sterkers.

De Amerikaan Winsor McCay, die in het begin van de twintigste eeuw ook de avonturen van Little Nemo tekende (nog te vinden in de stripwinkel), maakte een serie tekeningen onder de titel Dreams of a Rarebit Fiend. Wie zich te zeer aan de Welsh rarebit te goed heeft gedaan, moet dat bekopen met onrustige slaap en serieuze nachtmerries.

McCay werkte ook mee aan de verfilming (in de jaren 1920) van een aantal van zijn strips, onder meer aan The Dreams of the Rarebit Fiend (al speelt de alcohol bij deze nachtmerries misschien een grotere rol dan de gesmolten kaas).

“Brussel moet geen gemeenschappelijke identiteit hebben met andere Vlaamse steden. Brussel moet zijn eigen identiteit zoeken, en een gemeenschappelijke identiteit creëren voor zijn bewoners. Een grootstedelijkheid op z'n Brussels, niet op z'n Vlaams.

(...)

Brussel moet zich meten met Amsterdam, Wenen, Zürich, Stockhom en Barcelona... en niet met Hasselt, Oostende of Sint-Niklaas.”

Brussels minister Pascal Smet reageert op het VLD-getinte initiatief The Brussels Butterfly, dat de band tussen Brussel en de Vlaamse centrumsteden wil versterken

In Brussel Deze Week, 20 maart 2008

Hier en daar wordt nu geopperd dat de RVV ook maar een auditoraat moet krijgen. Als dat dan ook enige onderzoeksbevoegdheid zou hebben, zou daarmee ook een deel van de problemen rond de rechtsmacht van de Raad kunnen worden opgelost. Dat is echter op de eerste plaats een politieke keuze, en het is twijfelachtig of de regering bereid is om de afhandeling van vreemdelingenzaken te vertragen, door meer juridische kwaliteit toe te laten.

Op 29 februari meldt De Morgen: “Het Hof van Cassatie heeft voorzitter Erik Van De Sijpe van het West-Vlaamse assisenhof gewraakt. De advocaten van de verdediging hadden daarom gevraagd nadat Van De Sijpe de beschuldigde had omschreven als 'een pipo'.”

Mooi zo. Sinds pipo's als Edwin Van Fraechem en Jef Vermassen om de haverklap in de media hun platte show mogen opvoeren, lijken ook anderen, in de rechtszaal, te denken dat zij zich ook daar mogen overgeven aan volkstheater. Nu zijn assisenzaken, met hun 'volksjury' altijd al bij uitstek plekken geweest, niet om recht te doen, maar om het volk voor je te winnen. Dat dit wagenwijd de deur open zet voor de meest platvloerse demagogie, lijkt evident.

Daarom is het goed dat hier eindelijk een reactie op komt. Als je de assisenverslagen in de media mag geloven, gebeurt het steeds vaker dat de verdachte wordt toegesproken op een agressieve en denigrende wijze: “Hoe stond ge daar? Hebt ge dan niet nagedacht? ...” Dat is hetzelfde als wanneer een politieagent u zou zeggen: “Ga jij eens aan de kant staan!”

Het minste wat verdachten kunnen eisen, maakt niet uit waarvan zij beschuldigd worden, is dat zij beleefd worden aangesproken met 'u'. Zij zijn tenslotte geen kroegmaten of kennissen van die figuren in toga.

"Het is belangrijk dat ik in Wallonië heb geleefd. Maar dit land behoort mij niet toe omdat ik er geboren ben. Iemand die zoiets beweert, is een imbeciel. En wanneer tien mensen zoiets zeggen, begint het fascisme."

Laurent Busine, directeur van het MAC's te Grand-Hornu en curator van de tentoonstelling ‘Kunstschatten uit Wallonië van vroeger en nu. Dat verrassende land' in Bozar/PSK, Brussel

In De Morgen, 14 februari 2008

http://www.bozar.be/

Onder de kop ‘Meerderheid asielzoekers en vluchtelingen geconfronteerd met gendergerelateerd geweld’ had ‘kwaliteitskrant’ De Morgen op Valentijnsdag volgend bericht: “Driekwart van de asielzoekers, vluchtelingen en sans-papiers komt in aanraking met ‘gendergerelateerd’ geweld. Bijna een op de drie gewelddaden gebeurt in asielcentra, een kwart van de daders zijn (overheids)verantwoordelijken en ruim een op de drie sterft aan de gevolgen. Dat blijkt uit een onderzoek van de UGent.”

Als dit bericht klopt, begrijp ik niet dat er niet een enorme ophef ontstaat. Want reken even mee.

Uit de tekst is niet helemaal duidelijk van wie een op de drie sterft (de verantwoordelijken, de daders?); vermoedelijk wordt bedoeld de asielzoekers, vluchtelingen en sans-papiers uit de eerste zin.

Stel nu dat er daar 100 van zijn. Driekwart ervan, of 75, komt in aanraking met  gendergerelateerd geweld. Ruim een op de drie daarvan dan weer, ofwel meer dan 25 mensen, sterven aan de gevolgen ervan. De Morgen schrijft dus eigenlijk dat meer dan een kwart van de asielzoekers, vluchtelingen en sans-papiers in België overlijdt aan gendergerelateerd geweld.

Ik begrijp dat de mensen over wie het hier gaat een hard leven hebben, maar dat het zo erg was, had vermoedelijk toch niemand durven denken. En voor De Morgen is dat maar een klein bericht op de binnenpagina’s waard. Het cynisme is bij De Persgroep wel heel dominant geworden.

Cirkels van stilte is een campagne die nu twee weken geleden opgestart werd in Brussel door het ‘comité des voisins’; een comité van Brusselaars die de strijd van de mensen zonder papieren ondersteunen. Het idee achter de cirkel van stilte is eenvoudig : i.v.m. het regularisatiedossier is nu ondertussen alles al wel gezegd en gezegd en nog eens gezegd. Wij en de mensen zonder papieren hebben gepraat met politici van alle democratische strekkingen en zij hebben het voorbije jaar van alles beloofd aan de mensen zonder papieren. Nu is het de tijd dat wij zwijgen, nu is het hoogdringend tijd dat de politici hun beloften nakomen.

Vorige week sprak de voorzitter van de Orde van Vlaamse Balies (de vereniging van advocaten, zeg maar) zich opvallend scherp uit over het al jaren durende misbruik van de voorlopige hechtenis door onderzoeksrechters.

(Zie ook http://durieux.skynetblogs.be/post/5231067/voorlopige-hechtenis--3)

De Orde lanceerde zelfs een 'ludieke' actie met bedrukte papieren zakken: nog ongewoner. Maar het is goed dat ook advocaten de praktijken rond de voorlopige hechtenis (blijven) aanklagen.

In het weekend publiceerde De Standaard een repliek van de Brusselse onderzoeksrechter Freyne. “We zijn de kritiek dat we mensen lichtzinnig opsluiten, beu. [-] Wanneer plaatsen we iemand in voorarrest? De wet legt de voorwaarden vast. Als er gevaar voor herhaling van de feiten bestaat. Als het risico bestaat dat de verdachte voor de justitie zal vluchten. Of als verdachten getuigen kunnen beïnvloeden, of bewijzen laten verdwijnen.”

Ironisch genoeg verscheen op hetzelfde moment in de kranten het bericht dat de onderzoeksrechter in Leuven had beslist de anonieme beller in de zaak-Annick Van Uytsel aan te houden, “omwille van zijn persoonlijkheid en het feit dat hij vijf keer naar de politie heeft gebeld, zogezegd met informatie”. Iedereen lijkt het erover eens dat de jonge man enigszins verward is (volgens de ene krant lijdt hij aan liefdesverdriet, volgens de andere heeft hij een 'complexe persoonlijkheid'). Feit is wel dat, wanneer hij vrijdag voor de raadkamer verschijnt, hij al meer dan een week zal gevangen zitten wegens 'misbruik van telecommunicatie'.

Maar mensen lichtzinnig opsluiten? Geen sprake van.

Een tijdje geleden was het weer raak in Brussel deze week: een vette kop op pagina 10 “Dansen naar de pijpen”, zoals in de bekende Vlaamse uitdrukking 'dansen naar de pijpen van ...'. (Het had evengoed in De Morgen of De Standaard kunnen staan, aan wat men er in de nog slordiger kranten van maakt wil ik niet eens denken.)

Ik vraag mij dan altijd af: wat bedoelen ze nou met 'pijpen'? Tabakspijpen? Broekspijpen? Dat slaat natuurlijk nergens op. De uitdrukking heeft alleen zin als 'pijpen' een werkwoord is: dansen naar het pijpen van ... Ik snap wel dat dan weer allerlei sexueel getinte associaties in beeld komen, maar het gaat toch echt om 'het pijpen'. Pijpen: fluiten of doedelzak spelen, zoals door de rattenvanger van Hameln, the pied piper. De term wordt nog steeds gebruikt in de Britse volksmuziek, en kwam vroeger ook voor in het Nederlands. Dansen naar het pijpen van X is dan: doen wat X uitlokt of voorschrijft.

Ik, die dacht dat het boek wel enkele scherpe of bijzondere formuleringen van Bob Dylan zelf zou bevatten, was op dat vlak wat teleurgesteld. De mooiste citaten komen van anderen. Zoals dit, van de moeder van zijn eerste echte liefje, Suze Rotolo, die de jonge Dylan niet echt zag zitten: “Once I said to her that I didn't think she was being fair. She stared squarely into my eyes like she was staring at some distant, visible object and said to me, 'Do me a favor, don't think when I'm around.'”

Aangezien het neefje groter was dan de tante die hem vergezelde, worden de dames van de kassa vrijgesproken, op grond van “erreur de fait invincible”. De uitbater van de bioscoop wordt vrijgesproken, aangezien niet bewezen werd dat hij wettelijke voorschriften niet heeft nageleefd. Van de tante wordt vastgesteld dat zij geacht wordt niet alleen de wet te kennen, maar ook de leeftijd van haar neef. Echter, schrijft de rechter, “il serait invraisemblable voire ubuesque de sanctionner pénalement ledit comportement en ne tenant pas compte de l'évolution des moeurs et des techniques audiovisuelles dont le législateur ne semble pas vraiment s'être préoccupé ces derniers temps”. En nu de procureur eerder had beslist  om de vervolging toch door te zetten, lijkt opschorting van de uitspraak over de schuld van de tante de enige gepaste maatregel.

Rechter Papart moest dus een antwoord vinden op de vraag hoe om te gaan met achterhaalde wetgeving. Een wet verdwijnt immers niet vanzelf uit ouderdom. Het feit dat de overheid lange tijd niet gereageerd heeft op overtreding ervan, maakt haar daarmee nog niet minder verbindend. Een gepaste reactie van het Luikse parket zou geweest zijn te seponeren, en dus te gedogen. Bij handhaving van recht is het immers ook zaak te kijken of het opleggen van naleving wel proportioneel is met het doel van de regels. En daar kan je je vragen bij stellen in dit geval, als een jongen van bijna zestien geweerd wordt uit een kwaliteitsbioscoop op grond van een wet uit 1920, die de zedelijke bescherming van de jeugd beoogde, terwijl elke avond, nog vóór kinderbedtijd, op televisie de meest stompzinnige en ranzige troep te zien is.

Zo, lekker moralistische uitsmijter.

Eerder had ik het hier al eens over de zin en het nut van verstandig gedogen (http://durieux.skynetblogs.be/post/3335965/keihard-handhaven-2). Maar wat als zowel politie als Openbaar Ministerie vervolging op gang brengen, in een geval waar zelfs het geringste greintje gezond verstand zegt: laat dat nou. Toevallig vond ik een vonnis van de politierechter in Liège, uit november 1996, dat de moeite waard is als rariteit.

Eerst het vonnis. Rechter Papart begint met het vaststellen van de feiten. Een Luikse bioscoop, die bekend is om zijn programmatie van kwaliteitsfilms, vertoonde de film Rai van Thomas Gilou. De film, die in Frankrijk de kwalificatie 'alle leeftijden' meekreeg, werd in België 'kinderen niet toegelaten' omdat hij niet was voorgelegd aan de controlecommissie die over die kwalificaties oordeelt. De reden hiervoor was simpelweg financieel: zo'n beoordeling kostte 1 frank per meter pellicule.

Het is 10 januari 1996, half zes 's avonds, en het is vast koud en mistig in Liège. Twee flikken passeren langs de bioscoop, zien dat er een film 'knt' draait, en besluiten dan maar eens binnen te gaan kijken of er inderdaad geen kinderen aanwezig zijn. Twintig minuten na aanvang van de film, gaan de flikken de zaal in en, schrijft de rechter, “sur base d'une technique dont ils ont et gardent le secret il répèrent un adolescent accompagné d'un parent dont la présence leur parut irrégulière”. Zij sommeren de jongen, die zeker niet klein is, onmiddellijk uit de duisternis naar voren te komen. En zo, schrijft rechter Papart, “la comédie projetée dans la salle se transforme en vaudeville à l’extérieur de celle-ci”.

Want inderdaad, de Luikse procureur besluit de caissières en de verantwoordelijke van de bioscoop, de vzw die de zaak beheert, en de tante die haar neef van 15 jaar en 2 maanden begeleidde voor de politierechter te dagen op grond van een wet, die –ongewijzigd- dateert uit 1920. De straffen die zij riskeren kunnen oplopen tot een boete van 5000 frank, zeven dagen hechtenis en de sluiting van de bioscoop voor zes maanden.

Gisteren had de NRC een stukje over de gevolgen van de nieuwe treinregeling die ook in Nederland op 9 december ingaat:

Veel kritiek op nieuw spoorboekje NS

Den Haag, 5 dec. De treinreiziger uit Geldermalsen die volgende week een avondje naar Dordrecht wil, moet uitkijken. Anders dan hij gewend is, kan de laatste trein terug wel eens drie uur eerder zijn vertrokken.

Lotgenoten op de stations van Zwolle of Den Haag Centraal wachten vergelijkbare varianten. Zo kan opeens de late trein van middernacht tussen Den Haag en Amsterdam vervallen zijn, bijvoorbeeld als het een dinsdag is in een week met een oneven nummer.

Komende zondag al wordt de nieuwe dienstregeling van NS die van concurrenten Connexxion of Veolia van kracht. Volgens NS vervallen er 120 ritten per week, omdat in de late avonduren meer baanvakken onderhouden zullen worden door ProRail, exploitant van het spoorwegnet.

(…)

Welke trein precies rijdt en hoe laat, hangt af van dag of week. Het antwoord zou in het spoorboekje moeten staan. Of niet, maar dan staat het op internet, zegt NS. Of op een aanplakbiljet in het station. Waar de reiziger dan hopelijk een goed heenkomen vindt voor de uren wachten. Intussen moet hij ook even nagaan of intussen de bus buiten het station als vervanger van de trein niet net wegrijdt.

Tiens, dat is een beschrijving van de toestand zoals die in België is, maar dan niet vanwege het uitgebreide onderhoud, maar juist door nalatigheid en gebrek aan onderhoud en planning (vanochtend weer: 13 minuten vertraging in Brussel vanwege veel te klein ‘vervangingsmaterieel’ dat een defecte dubbeldekker moest vervangen, en vanavond nog eens 12 minuten vertraging bij aankomst in Antwerpen).

Het intrigerende is nu: het resultaat voor de reiziger blijft hetzelfde, maar in Nederland is de rotzooi gepland en de infrastructuur tenminste onderhouden; in België laat de NMBS-leiding het zo maar wat afhangen van goed geluk of je trein rijdt, en het materieel blijft smerig, verouderd en verwaarloosd. Geef mij dan maar de Nederlandse rotzooi.

Toen ik vanochtend Antwerpen Centraal station binnenkwam, en zag dat de trein van 9.38 naar Brussel Zuid zou vertrekken van spoor 4 in plaats van spoor 24, wist ik: dit wordt ellende. En inderdaad, om 9.38 reed een trein het station binnen, maar vervolgens bleef hij daar zestien minuten staan, tot hij vertrok om 9.54. Even later werd al aangekondigd dat de trein niet verder zou rijden dan Brussel Noord. Wie naar Centraal of Zuid wilde, moest in Noord maar overstappen op de trein naar Nijvel. Aankomst in Brussel Centraal om 10.45, vertraging 23 minuten.

Vanavond van hetzelfde. De IC naar Antwerpen van 17.35 komt om 17.34 binnengelopen in Brussel Zuid. Om 17.40 gaat van het perron daarnaast de ‘amsterdammer’; de IC van 17.35 vertrekt tien minuten te laat, om 17.45. Nog vóór Mechelen wordt omgeroepen dat vanwege de vertraging deze trein maar zal rijden tot Antwerpen Berchem. Aankomst in Antwerpen Centraal: 18.50, een vertraging van 27 minuten.

Afgelopen week maakte de Bond van Trein-, Tram- en Busgebruikers de uitslagen bekend van hun enquête rond de stiptheid van de treinverbindingen in oktober. Het resultaat was bedroevend: meer vertragingen van gemiddeld langere duur en meer gemiste aansluitingen dan een jaar eerder. De NMBS is een knoeiboel, en dat wordt alleen maar erger. Een dag later kreeg Marc Descheemaeker, ‘topman’ van de NMBS twee volle pagina’s ter beschikking in De Standaard. “Hij tekende samen met Karel Vinck voor de herstructurering van de groep waarbij vijfduizend banen sneuvelden. Nu het ergste achter de rug is en de groep weer op de sporen staat, is het ogenblik voor hem aangekomen om de klant helemaal centraal te stellen.”

Ja hoor, 50 minuten vertraging op één dag op het simpele traject Antwerpen-Brussel-Antwerpen. Dit is hoe Marc Descheemaeker reageert op de klachten van reizigers die de knoeiboel en de rotzooi van zijn bedrijf melden: een flinke fluim, recht naar hun gezicht.

“Gaan wij onze Thalys nog halen in Brussel-Zuid”, vragen wij aan de controleur die even later langskomt. “Wij rijden niet naar Brussel-Zuid, deze trein eindigt in Noord”, is het antwoord, terwijl de lichtkrant nog onbekommerd blijft aankondigen dat “deze trein stopt in Brussel-Zuid”. Op dat ogenblik daalt de sfeer echt tot onder het minpunt. “Mijnheer, ik kan hier ook niks aan doen”, zegt de controleur, en hij loopt verder.

Maar zo'n tien minuten later keert hij terug, vraagt welke Thalys wij moeten halen, en begint een lang telefoongesprek in uitstekend Frans. Er was een problème de traction en verder problemen met de signalisatie, maar als wij overstappen in Brussel-Noord, moeten wij onze aansluiting kunnen halen. En als dat niet lukt, moeten wij onze tickets maar inruilen voor een andere dienst. M., die in dit soort toestanden altijd haar volste begrip tentoonspreidt, begint bezorgd te vragen naar welk perron voor de overstap, en hoe lang wachten, en hoe ver lopen, enzovoort. De controleur haalt opnieuw zijn telefoontje boven, en belt nu de leiding in Brussel-Noord om informatie. Het moet allemaal wel lukken, is hem verzekerd. En hij voegt er aan toe: “Als u tevreden was met deze service, mag u dat ook wel eens meedelen.”

Bij deze: de man die deze moeite voor ons heeft gedaan, is Ch. Sonck, treinbegeleider Brussel-Zuid. Dank.

Uiteindelijk rolde even later de 'amsterdammer' Brussel-Noord binnen, en arriveerden wij in Zuid met een totale vertraging van drie kwartier.

Wat deze anekdote aangeeft, is dat het treinpersoneel eigenlijk net zo goed als de reizigers te lijden heeft van het mismanagement van de NMBS-leiding. Het gebrek aan personeel, het absoluut onvoldoende onderhoud, het gebrek aan communicatie, ... het is wel het treinpersoneel in uniform dat de eerste ergernissen en woede mag opvangen. Het wordt hoog tijd dat de leiding van de NMBS eens serieus aangepakt wordt. En wij moeten maar denken dat als het treinpersoneel binnenkort weer acties voert, dat niet alleen in hun belang is, maar even goed in dat van de treingebruikers, die er recht op hebben dat er voldoende goed onderhouden machines en wagons en sporen zijn, en voldoende goed opgeleid personeel, om de treinen op tijd te laten rijden.

Afgelopen zaterdag zouden mijn verse echtgenote M. en ik naar Parijs gaan, voor de tentoonstelling van David Claerbout in het Centre Pompidou (daarover later meer). Onze Thalys zou in Brussel-Zuid vertrekken om 14.43u. Wij konden in Antwerpen-Centraal de 'amsterdammer' nemen, maar dat leek ons nogal nipt (voorziene aankomst om 14.25u). Dan maar de intercity van 13.04, die veel te vroeg zal aankomen in Brussel, om 13.54u. (Al deze gegevens komen van de website van de NMBS.)

Een blik op het bord in het Centraal Station zegt niets over de intercity van 13.04, maar wel over een IC die om 13.06 vanuit Berchem zou vertrekken. OK, snel naar Berchem. Er staan nog twee andere treinen aangekondigd vooraf, maar welke stopt er in Berchem? Leuvenen Aarschot? Gokken maar, want er is niemand te bekennen in de vertrekhal aan wie je het kan vragen. Wij haasten ons naar beneden, hollen naar de tweede trein op perron 21, en wurmen ons naar binnen.

Even later stoppen wij op perron 9 in Berchem, waar de intercity naar Brussel-Zuid wordt aangekondigd, weliswaar met een vertraging van 15 minuten. Goed dat wij zo vroeg vertrokken zijn. Een tien minuten later, wanneer het grote bord op perron 9 nog steeds de trein naar Turnhout aankondigt, ga ik toch nog maar eens kijken op de blauwe monitor. Daar wordt de intercity naar Brussel vermeld voor spoor 1. Wanneer de hele meute zich geleidelijk aan naar spoor 1 heeft verplaatst, wordt eindelijk omgeroepen dat de intercity naar Brussel-Zuid van dat spoor zal vertrekken, met een vertraging van 18 minuten.

Nog eens een kleine tien minuten later wordt plots omgeroepen dat de intercity naar Brussel toch zal vertrekken van het oorspronkelijke spoor 9. Iedereen weer naar de roltrap, en wie Antwerpen-Berchem kent, weet wat voor een flessenhals dat is. Maar dan inderdaad komt, met meer dan twintig minuten vertraging, de intercity binnen. Het zal nog een dikke vijf minuten duren vóór de portieren dichtgaan en wij vertrekken.

Als de zaak van Leo Stevens als verontwaardiging oproept, wat dan te denken van Els C., die al meer dan tien maanden gevangen zit zonder veroordeling? Ja, natuurlijk is het ernstig als je je ‘liefdesrivale’ te pletter laat storten door haar parachute te saboteren, maar meer dan een jaar na de feiten is er  nog steeds geen bewijs dat Els C. dat inderdaad heeft gedaan. En als het parket van Tongeren meende dat de verdachte, die zij toch al als labiel omschreven, zou breken, hebben zij het ook flink mis. Zij bekent niet. Sterker nog, nu het Openbaar Ministerie er niet in slaagt de verdenking hard te maken, en Els C. toch verder gevangen wordt gehouden, lijkt het erop dat zij pas vrij zal komen als zij haar onschuld kan aantonen. Dàt is pas normvervaging bij het parket en misbruik van de voorlopige hechtenis.

(zie ook http://durieux.skynetblogs.be/post/4126359/voorlopige-hec...) 

Toch formuleert het Europees Hof voor de Rechten van de Mens als sinds jaren in allerlei arresten de criteria waaraan voorlopige hechtenis moet voldoen. Het uitgangspunt daarbij is dat een verdachte in strafzaken principieel niet van zijn vrijheid wordt beroofd. Slechts om een beperkt aantal redenen kan voorlopige hechtenis worden bevolen: bij vluchtgevaar, het gevaar van collusie (contact met derden om het onderzoek te hinderen), recidivegevaar en het gevaar van verstoring van de openbare orde. Bovendien heeft het EHRM herhaaldelijk gesteld dat staten gehouden zijn alternatieve maatregelen voor preventieve hechtenis te overwegen en daarvoor te kiezen, als men daarmee ook kan bereiken wat men met de gevangenneming wil bereiken. Daarbij wordt gedacht aan borgstelling, meldingsplicht op het politiebureau, elektronisch toezicht, en dergelijke. Het is aan het Openbaar Ministerie om telkens concreet aan te tonen dat met minder dan voorarrest niet kan worden volstaan. Maar ja, zo wordt het natuurlijk moeilijker om een verdachte ‘klein te krijgen’.

In De Morgen van dit weekend spreekt politiek hoofdredacteur Yves Desmet zijn verontwaardiging uit over de voorlopige hechtenis van de Mechelse schepen (wethouder) Leo Stevens. Die wordt verdacht van corruptie, belangenvermenging en valsheid in geschrifte. Volgens het parket werd hij een maand gevangen gehouden “in het belang van het onderzoek”. Volgens Desmet is dit flauwekul: “Het dossier was zo goed als rond voor de aanhouding en is niet echt substantieel aangegroeid na die maand cel. Pragmatisch noch principieel lijken er dus veel redenen voor geweest te zijn.” Zijn conclusie is dat er sprake is van normvervaging bij het gerecht, wanneer dit op deze manier begint met strafuitvoering, noch vóór er een vonnis is (waarbij de straf waarschijnlijk voorwaardelijk zou worden opgelegd).

Het misbruik van de voorlopige hechtenis is inderdaad een wijd verspreid fenomeen in België. Het belangrijkste doel daarbij is meestal de verdachte te ‘breken’. Daarbij hoort ook het boeien van de arrestant. Herinner u de beelden van Lernout & Hauspie, of ook van Leo Stevens, die voor de camera’s met de handboeien om worden weggevoerd. Had dat enig praktisch nut? Neen, het ging er alleen om die mensen publiek te vernederen. En daarnaast is het inderdaad zo dat het Openbaar Ministerie vaak de (verlenging van de) voorlopige hechtenis vraagt, als een voorschot op een uiteindelijke straf, waarvan het denkt dat die te licht zal zijn. Niet voor niks dat er cellentekort is: bijna de helft van de gevangenen zit in voorlopige hechtenis, is dus niet veroordeeld.

Juriclown Edwin Van Fraechem en anti-antiracist Tom Naegels kregen de afgelopen dagen in De Standaard volop ruimte om te verkondigen dat die Hans Van Temsche eigenlijk niet zo anders is dan zijzelf, en dat racisme niet de drijfveer was achter zijn moorden. En passant konden zij dan ook nog hun sympathie betuigen met de ouders van de dader, die het jong zo'n warme opvoeding hadden gegeven, en die, ocharme, in de media nog zwarter werden gemaakt dan zij al waren.

Hmm. Dat zijn vader een nazi was, daar kan vader Van Temsche niets aan doen. Maar dat hij zelf lid was van Voorpost en Vlaams Blok/belang, daaraan toch wel? Zou hij nu eindelijk inzien hoe goor die bende is, als hij zegt: “Ik ben lid geweest van het Vlaams Blok, maar ik ben er intussen uitgestapt. Uit respect voor de slachtoffers.” Wordt er hier door een insider een verband gelegd tussen deze vlaams-nationalisten en racistische moorden, of begrijp ik het niet goed?

Niet dat pa Van Temsche intussen helemaal een ander mens is geworden. Over de activiteiten van zijn zoon zegt hij: “Dit had nooit mogen gebeuren. Die mensen waren op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.” Ja, wat doen die Turkse en die negerin en dat blonde kindje hier eigenlijk op straat, in Antwerpen? Dat zij teruggaan naar hun eigen land. Door op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn, hebben zij het eigenlijk zelf gezocht. Als zij niet hier in ons land hadden gezeten of gewandeld, had zijn zoon ze niet dood geschoten. Zo simpel is dat.

Wat is dat toch met die debilisering van de samenleving? Hoe heeft die blijkbaar onstuitbare neiging naar populisme zo om zich heen kunnen grijpen? Nu zelfs bij Groen!  

Was dat enge populistische mens Mie Vogels eindelijk verdwenen uit die stompzinnige tv-programma's, kondigt zij vorige week aan dat zij toch weer gaat proberen partijvoorzitter te worden. Van de weeromstuit zegt Bart Staes, een tegenkandidaat die bekend staat om zijn degelijkheid, in De Morgen: “Natuurlijk lees ik veel en probeer ik iets bij te leren. Ik wil dat het in de politiek over de inhoud gaat. Ik ben voor een botsing van ideeën. Maar ben ik daarom een intellectueel? De negatieve connotaties die dat woord oproept zijn niet op mij van toepassing: ik plaats mij niet boven het volk. Ik ga graag naar het voetbal, ik hang geregeld aan de toog van het café.” 

Ik neem aan dat dat laatste een uitdrukking is; ik betwijfel of Bart Staes er trots op is dat hij aan de toog van het café hangt. Maar waar komt toch die angst vandaan om als intellectueel bekend te staan? Roept dat woord negatieve connotaties op? Ik zou liever hebben dat het land bestuurd werd door iemand die leest en probeert iets bij te leren, dan door iemand die zijn kennis en vaardigheden verworven heeft bij het voetbal of op café.  In ieder geval, ik beschouw mijzelf als een intellectueel, en ik denk er niet aan mij daarover te schamen.

Maar als het goed is, zeggen we het ook. Onder de Belgische Nederlandstalige kranten heeft De Morgen absoluut het puikste zootje columnisten. Ik vind het altijd een genoegen, zowel inhoudelijk als stilistisch, de columns en opiniestukken te lezen van David van Reybroeck, van Luckas Vander Taelen of Jos Geysels (over politiek en nationalisme), van Guido Fonteyn (over 'de Zuidkant' van België), van Dimitri Verhulst, van Rudi Tambuyser (over klassieke muziek), van Marc Didden (over media in het algemeen en Kristien Hemmerechts in het bijzonder), van Paul Goossens (over Europa), van Jan Goossens (over samenleven in Brussel), zelfs van Jacqueline Goossens (ja, de Goossens' zijn nog volop aanwezig in De Morgen). 

Zelfs de columns van Bart De Wever lees ik eigenlijk met genoegen, want hij is toch degene die de kreten die de openlijke neo-fascisten bauwen in helder Nederlands kan formuleren (al begon zijn laatste tirade tegen Groen! wel met “Op de keeper beschouwd ...”).  

Wat een contrast met de columns van Renske de Greef: zonder pointe, alleen haar eigen truttigheid etalerend. Maar ja, van haar bundel heeft zij er wel meer dan tienduizend verkocht.

Steeds meer plaatsen in de Verenigde Staten lijken het dragen van saggy pants te willen bannen. Vooral skaters en gastjes die zich als gangsta willen voordoen, dragen die ruim vallende broeken, diep onder het middel, zodat een flink eind van hun boxer zichtbaar is.

Volgens De Morgen was het Troch zelf die een paar dagen later drie mensen vrijsprak, die bij de verkiezingen van 10 juni niet waren komen opdagen als bijzitter in een stembureau. Hoewel zij ergens in Oost-Vlaanderen wonen, zouden zij een 'gekwelde gemoedstoestand' hebben gehad om te zetelen, nu Brussel-Halle-Vilvoorde nog niet gesplitst is.

(...) gewijzigd 23 oktober 2008

Het doet mij een beetje denken aan sommige islamitische studenten die ik indertijd in Rotterdam had. Als die ergens geen zin in hadden (wat betreft studie, maar ook bij opdrachten of in de relatie met andere studenten) was er een standaard antwoord: “Mijn geloof staat dat niet toe”. Want dat wisten zij wel: in het Nederlandse hoger onderwijs is 'respect voor het geloof' heilig. Daar zou geen docent of directie durven aan te tornen.

B-H-V of islam: nog iemand gewetensbezwaren nodig?

Sinds Freddy Troch opperrechter is in Dendermonde wordt het daar steeds gekker. Troch speelde vroeger eigenlijk ook altijd al de moraliserende clown, maar het lijkt nog erger te worden. 

Het Dendermondse parket voert sinds kort, zoals zij dat noemen, een “strikt en streng beleid” inzake diefstallen. Alle diefstallen moeten grondig onderzocht worden -desnoods met duur dna-onderzoek- en de verdachten indien mogelijk vervolgd. Bij een eerste kleine diefstal krijgen mensen een minnelijke schikking van 250 € aangeboden, maar wie die niet betaalt, wordt gedagvaard. Zo werd een vrouw vervolgd wegens het niet betalen in de supermarkt van een pakje vis ter waarde  van 3 €. De vrouw beweerde dat het in haar karretje onder de bakken frisdrank was terechtgekomen, maar dat zij geen dievegge was. Zij werd vrijgesproken. Een dronken student nam op een feestje een jas mee die op de zijne leek, en liet die van hem hangen: hij kreeg een huiszoeking aan zijn broek, en wacht nog op de uitspraak. 

De parketwoordvoerder zegt: “Hoogst uitzonderlijk worden nog enkele dossiers geseponeerd, om sociale redenen. Een vrouw die een potje babyvoeding steelt omdat er geen geld meer is om het kind eten te geven, zou daar een voorbeeld van kunnen zijn.”

In Toneelg(e)ruis, het kwartaalblad van het Antwerpse Toneelhuis, staat de weergave van een gesprek tussen artistiek leider Guy Cassiers en Yves Desmet, politiek hoofdredacteur van de zelfverklaarde kwaliteitskrant De Morgen. Om aan te geven dat het leven voor hem ook niet over rozen loopt, verklaart Desmet zelfingenomen: “Ik stel vast dat als ik een krant als De Morgen uitbreng, ik me opsluit in een reservaat van urbane, hoger opgeleide, cultuurenthousiaste jongeren.”

Ja, en voor zo’n publiek kan je zonder schroom vreemde talen gebruiken in je stukken. Zoals het Frans, bijvoorbeeld. Vandaag schrijft redacteur Filip Rogiers: “Wat ik ermee ga doen? Envoyez tout ça à monsieur Leterme.” Zou het niet eerder “Envoyer …” zijn, de infinitief en niet de imperatief? En even verder: “Je t’aimait tant entre les tours de Bruges et Gand”. Je t’aimait met een t achteraan? Rogiers, als je geen Frans kent, doe dan niet alsof. En De Morgen, heeft die geen eindredactie die een basiskennis van het Frans kan toepassen?

Nu ja, het gaat niet alleen om het Frans; de rest van de krant is geschreven in een stuntelig vlaams, dat niet moet onderdoen voor wat je op tv hoort. En dan zwijg ik nog over de stompzinnige en spuuglelijke lay-out als van een of andere rioolgazet. Als De Morgen inderdaad gekocht wordt door “urbane, hoger opgeleide, cultuurenthousiaste jongeren”, dan kan dat alleen maar zijn omdat die ene andere krant onverholen nationalistisch is en de rest nog grotere vodden.