30-01-08

Vlaams pijpen

Een tijdje geleden was het weer raak in Brussel deze week: een vette kop op pagina 10 “Dansen naar de pijpen”, zoals in de bekende Vlaamse uitdrukking 'dansen naar de pijpen van ...'. (Het had evengoed in De Morgen of De Standaard kunnen staan, aan wat men er in de nog slordiger kranten van maakt wil ik niet eens denken.)

 

Ik vraag mij dan altijd af: wat bedoelen ze nou met 'pijpen'? Tabakspijpen? Broekspijpen? Dat slaat natuurlijk nergens op. De uitdrukking heeft alleen zin als 'pijpen' een werkwoord is: dansen naar het pijpen van ... Ik snap wel dat dan weer allerlei sexueel getinte associaties in beeld komen, maar het gaat toch echt om 'het pijpen'. Pijpen: fluiten of doedelzak spelen, zoals door de rattenvanger van Hameln, the pied piper. De term wordt nog steeds gebruikt in de Britse volksmuziek, en kwam vroeger ook voor in het Nederlands. Dansen naar het pijpen van X is dan: doen wat X uitlokt of voorschrijft.

 

De Engelse dichter William Blake schreef een gedicht, Reeds of Innocence. Dat begint zo:

 

Piping down the valleys wild,

            Piping songs of pleasant glee,

On a cloud I saw a child,

            And he laughing said to me:

 

“Pipe a song about a Lamb!”

            So I piped with merry cheer.

“Piper, pipe that song again;”

            So I piped: he wept to hear.

 

Enzovoort.

 

Het ironische aan de kop in BDW is nu juist dat het artikel ging over opleidingen volksmuziek, incl. doedelzak.

 

20:37 Gepost door durieux in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: taal, dwaas, gelezen |  Facebook |

29-01-08

Bob Dylan

Vorige week Chronicles, Vol. 1 van Bob Dylan eindelijk uitgelezen. Ik heb eigenlijk altijd wel van zijn werk gehouden, vanaf de tweede lp (de eerste heb ik pas een paar jaar geleden op cd gekocht) tot aan, zeg maar, New morning uit 1970. Ik bezit zelfs nog obscure singles, die ik op nog geen enkele discografie heb gevonden, zoals Mixed up confusion/Corrina, Corrina uit vermoedelijk 1965 (mijn originele The freewheelin' Bob Dylan is dan weer spoorloos weg). Uit het midden van de jaren zeventig heb ik nog Blood on the tracks en Desire, maar toen verdween mijn belangstelling. Tot eind jaren negentig Time out of mind verscheen, en alle genres die hij in de voorbije dertig jaar had gespeeld bij elkaar leken te komen. De kronieken bevatten vier delen, die amper chronologisch geduid worden. Er is een lang deel over de kennismaking en de samenwerking met Daniel Lanois in New Orleans; daaruit zou Oh mercy voortkomen in 1989. In een ander deel beschrijft Dylan hoe hij begint te lijden onder zijn status van superster en onder de verantwoordelijkheid en de media-aandacht die hem worden opgedrongen. Hier gaat het over Dylan en zijn gezinnetje. Wel mooi in deze delen is de voortdurende twijfel over waar hij mee bezig is, en of hij het wel goed doet. Het eerste en het laatste deel van de kronieken behandelen ongeveer dezelfde periode: hoe hij tussen 1959 en 1961 eerst naar Minneapolis en dan naar New York verhuist, met het vaste voornemen daar een leven te gaan leiden als folksinger. Deze hoofdstukken schetsen een aardig beeld van een circuit van folksingers en variété-artiesten die optreden in clubs en bars, en gaan uitgebreid in op de -nu vergeten- zangers die Dylan als zijn belangrijkste invloeden eert. 

Ik, die dacht dat het boek wel enkele scherpe of bijzondere formuleringen van Bob Dylan zelf zou bevatten, was op dat vlak wat teleurgesteld. De mooiste citaten komen van anderen. Zoals dit, van de moeder van zijn eerste echte liefje, Suze Rotolo, die de jonge Dylan niet echt zag zitten: “Once I said to her that I didn't think she was being fair. She stared squarely into my eyes like she was staring at some distant, visible object and said to me, 'Do me a favor, don't think when I'm around.'”

dh_bobdylan

Maar het mooiste komt uit de mond van zijn vader: “Remember, Robert, in life anything can happen. Even if you don't have all the things you want, be grateful for the things you don't have that you don't want”.

 http://www.cypress.ne.jp/kouchi/image/dylan-and-suzue2.jpg

21:32 Gepost door durieux in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gelezen |  Facebook |

09-01-08

Rechtspraak (2)

Aangezien het neefje groter was dan de tante die hem vergezelde, worden de dames van de kassa vrijgesproken, op grond van “erreur de fait invincible”. De uitbater van de bioscoop wordt vrijgesproken, aangezien niet bewezen werd dat hij wettelijke voorschriften niet heeft nageleefd. Van de tante wordt vastgesteld dat zij geacht wordt niet alleen de wet te kennen, maar ook de leeftijd van haar neef. Echter, schrijft de rechter, “il serait invraisemblable voire ubuesque de sanctionner pénalement ledit comportement en ne tenant pas compte de l'évolution des moeurs et des techniques audiovisuelles dont le législateur ne semble pas vraiment s'être préoccupé ces derniers temps”. En nu de procureur eerder had beslist  om de vervolging toch door te zetten, lijkt opschorting van de uitspraak over de schuld van de tante de enige gepaste maatregel.

 

Rechter Papart moest dus een antwoord vinden op de vraag hoe om te gaan met achterhaalde wetgeving. Een wet verdwijnt immers niet vanzelf uit ouderdom. Het feit dat de overheid lange tijd niet gereageerd heeft op overtreding ervan, maakt haar daarmee nog niet minder verbindend. Een gepaste reactie van het Luikse parket zou geweest zijn te seponeren, en dus te gedogen. Bij handhaving van recht is het immers ook zaak te kijken of het opleggen van naleving wel proportioneel is met het doel van de regels. En daar kan je je vragen bij stellen in dit geval, als een jongen van bijna zestien geweerd wordt uit een kwaliteitsbioscoop op grond van een wet uit 1920, die de zedelijke bescherming van de jeugd beoogde, terwijl elke avond, nog vóór kinderbedtijd, op televisie de meest stompzinnige en ranzige troep te zien is.

Zo, lekker moralistische uitsmijter.

20:56 Gepost door durieux in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gedogen, justitie |  Facebook |