09-01-08

Rechtspraak (2)

Aangezien het neefje groter was dan de tante die hem vergezelde, worden de dames van de kassa vrijgesproken, op grond van “erreur de fait invincible”. De uitbater van de bioscoop wordt vrijgesproken, aangezien niet bewezen werd dat hij wettelijke voorschriften niet heeft nageleefd. Van de tante wordt vastgesteld dat zij geacht wordt niet alleen de wet te kennen, maar ook de leeftijd van haar neef. Echter, schrijft de rechter, “il serait invraisemblable voire ubuesque de sanctionner pénalement ledit comportement en ne tenant pas compte de l'évolution des moeurs et des techniques audiovisuelles dont le législateur ne semble pas vraiment s'être préoccupé ces derniers temps”. En nu de procureur eerder had beslist  om de vervolging toch door te zetten, lijkt opschorting van de uitspraak over de schuld van de tante de enige gepaste maatregel.

 

Rechter Papart moest dus een antwoord vinden op de vraag hoe om te gaan met achterhaalde wetgeving. Een wet verdwijnt immers niet vanzelf uit ouderdom. Het feit dat de overheid lange tijd niet gereageerd heeft op overtreding ervan, maakt haar daarmee nog niet minder verbindend. Een gepaste reactie van het Luikse parket zou geweest zijn te seponeren, en dus te gedogen. Bij handhaving van recht is het immers ook zaak te kijken of het opleggen van naleving wel proportioneel is met het doel van de regels. En daar kan je je vragen bij stellen in dit geval, als een jongen van bijna zestien geweerd wordt uit een kwaliteitsbioscoop op grond van een wet uit 1920, die de zedelijke bescherming van de jeugd beoogde, terwijl elke avond, nog vóór kinderbedtijd, op televisie de meest stompzinnige en ranzige troep te zien is.

Zo, lekker moralistische uitsmijter.

20:56 Gepost door durieux in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gedogen, justitie |  Facebook |

17-12-07

Rechtspraak (1)

Eerder had ik het hier al eens over de zin en het nut van verstandig gedogen (http://durieux.skynetblogs.be/post/3335965/keihard-handhaven-2). Maar wat als zowel politie als Openbaar Ministerie vervolging op gang brengen, in een geval waar zelfs het geringste greintje gezond verstand zegt: laat dat nou. Toevallig vond ik een vonnis van de politierechter in Liège, uit november 1996, dat de moeite waard is als rariteit.

 

Eerst het vonnis. Rechter Papart begint met het vaststellen van de feiten. Een Luikse bioscoop, die bekend is om zijn programmatie van kwaliteitsfilms, vertoonde de film Rai van Thomas Gilou. De film, die in Frankrijk de kwalificatie 'alle leeftijden' meekreeg, werd in België 'kinderen niet toegelaten' omdat hij niet was voorgelegd aan de controlecommissie die over die kwalificaties oordeelt. De reden hiervoor was simpelweg financieel: zo'n beoordeling kostte 1 frank per meter pellicule.

Het is 10 januari 1996, half zes 's avonds, en het is vast koud en mistig in Liège. Twee flikken passeren langs de bioscoop, zien dat er een film 'knt' draait, en besluiten dan maar eens binnen te gaan kijken of er inderdaad geen kinderen aanwezig zijn. Twintig minuten na aanvang van de film, gaan de flikken de zaal in en, schrijft de rechter, “sur base d'une technique dont ils ont et gardent le secret il répèrent un adolescent accompagné d'un parent dont la présence leur parut irrégulière”. Zij sommeren de jongen, die zeker niet klein is, onmiddellijk uit de duisternis naar voren te komen. En zo, schrijft rechter Papart, “la comédie projetée dans la salle se transforme en vaudeville à l’extérieur de celle-ci”.

 

Want inderdaad, de Luikse procureur besluit de caissières en de verantwoordelijke van de bioscoop, de vzw die de zaak beheert, en de tante die haar neef van 15 jaar en 2 maanden begeleidde voor de politierechter te dagen op grond van een wet, die –ongewijzigd- dateert uit 1920. De straffen die zij riskeren kunnen oplopen tot een boete van 5000 frank, zeven dagen hechtenis en de sluiting van de bioscoop voor zes maanden.

21:11 Gepost door durieux in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: justitie, gedogen |  Facebook |

27-03-07

Ni-ni

Door een incident in Parijs is de afgelopen dagen in Frankrijk een hele discussie losgebarsten over mensen zonder papieren. Meer bepaald gaat het over mensen zonder geldige verblijfsdocumenten, die wel regulier schoolgaande kinderen hebben.

Net zoals in België en Nederland, is er in Frankrijk vaak een grote en invloedrijke mobilisatie van scholen, ouders en activisten, wanneer schoolgaande kinderen met hun ouders uitgewezen dreigen te worden. Dat leidde er zelfs toe dat in oktober 2005 toenmalig minister van Binnenlandse Zaken (nu presidentskandidaat) Nicolas Sarkozy de opdracht gaf geen gezinnen uit te zetten vóór het einde van het schooljaar, wanneer er in dat gezin een kind was dat al enkele maanden op school zat.  Toen het einde van het schooljaar naderde, in juni 2006, gaf hij aan dat hij een beperkt aantal individuele gezinnen met schoolgaande kinderen zou regulariseren.

Binnen de kortste keren hadden 33.538 ouders een verzoek tot regularisatie gedaan. Slechts 6924 van hen kregen een verblijfsvergunning.

Wat dan met die andere 26.600? Zij hebben het land niet vrijwillig verlaten en zijn ook niet uitgezet. Vaak krijgen zij de steun van oudercomité’s, schooldirecties en het stevige activistennetwerk Réseau éducation sans frontières. Veel van deze gezinnen worden nu ni-ni genoemd: ni expulsable, ni régularisable.

In 2003 suggereerde een overheidsstudie dat er in Frankrijk wel eens 18.000 gezinnen, ofwel zo’n 62.000 mensen zonder geldige verblijfsdocumenten zouden kunnen zijn – en allemaal in de praktijk niet te ‘verwijderen’.

De getallen liggen in Frankrijk misschien hoger, maar ook in België en Nederland is op die manier een onderklasse aanwezig, die officieel niet bestaat en dus geen rechten heeft, maar hier wel woont en probeert een leven op te bouwen en kinderen een schoolopleiding te geven.

21:56 Gepost door durieux in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen zonder papieren, gedogen |  Facebook |

11-05-06

Keihard handhaven (2)

Tja, zo doet Stalen Rita dat: "Vandaag a zeggen, morgen a zeggen, en over zes maanden nog steeds a zeggen." De gave van de simpelheid in een veranderende en complexe wereld, dat zal het kiesvee wel aanspreken. Dat er veel wetten en regels zijn, heeft juist te maken met die complexiteit en veranderlijkheid. En dat niet al die regels (kunnen) worden gehandhaafd (nog even los van de filosofische merites van verstandig gedogen), maakt de maatschappij juist leefbaar.

Overal ter wereld gedoogt de overheid overtredingen van slecht te handhaven regelgeving, van onduidelijke normen, in situaties die materieel in overeenstemming zijn met de regelgeving maar waarvoor (nog) geen vergunning is verstrekt, vanwege de onredelijkheid van een verbod bij een al lang bestaande praktijk, wanneer er geen maatschappelijk draagvlak (meer) is voor een verbod, op humanitaire gronden, omdat hogere regelgeving in tegenspraak is met de overtreden wet, omdat handhaving buitenproportioneel is ten opzichte van de overtreding, enzovoort.

Verstandig gedogen is moreel en pragmatisch zeer goed te verdedigen, maar dan moet je wel bereid zijn na te denken over hoe de samenleving zich ontwikkelt. Verdonk roept alleen maar hard naar al die mensen die ook geen zin hebben om na te denken, dat zij eenvoudige oplossingen heeft voor alle problemen. Qua simplisme kan Jean-Marie De Decker hier nog een puntje aan zuigen.

18:16 Gepost door durieux in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: engerds, gedogen, nederland |  Facebook |